13. DYWIZJON TRAŁOWCÓW


13. DYWIZJON TRAŁOWCÓW

13. Dywizjon Trałowców jest jednostką przeznaczoną do wykonywania zadań obrony przeciwminowej - trałowania, poszukiwania, wykrywania i niszczenia min, niszczenia zagród minowych oraz obrony przeciwminowej zespołów okrętów na przejściu morzem. W bieżącym roku jednostka obchodziła 62 rocznicę powstania. Jeden z okrętów wchodzący w skład dywizjonu, niszczyciel min ORP „MEWA”, był pierwszym polskim okrętem, który wszedł w skład Zespołu Sił Obrony Przeciwminowej NATO. Dowódcą 13. Dywizjonu Trałowców jest kmdr por. Piotr MIECZKOWSKI.

Dzisiejszą strukturę organizacyjną dywizjonu tworzą trzy niszczyciele min: OPR „MEWA”, ORP „CZAJKA” i ORP „FLAMING” oraz pięć trałowców projektu 207: ORP „GOPŁO”, ORP „MAMRY”, ORP „WIGRY”, ORP „ŚNIARDWY” i ORP „WDZYDZE”. W swoim składzie jednostka ma również Grupę Płetwonurków Minerów. Obecnie jednostka stacjonuje w Gdyni i wchodzi w skład 8. Flotylli Obrony Wybrzeża w Świnoujściu. Niszczyciele min, począwszy od 2002 roku, już 7-krotnie wchodziły w skład elitarnych sił przeciwminowych NATO, a okręty dywizjonu rokrocznie biorą udział w wielu ćwiczeniach krajowych i międzynarodowych. Uczestniczą one również w cyklicznej operacji „Open Spirit”, oczyszczając akweny morskie z niebezpiecznych materiałów. Podczas operacji „OPEN SPIRIT 2008” na wodach Zatoki Ryskiej, niszczyciel min ORP „CZAJKA” zniszczył prawie 2 tony materiałów wybuchowych znajdujących się w wykrytych pięciu minach morskich i jednej torpedzie.

13. Dywizjon Trałowców ma wiele osiągnięć i wyróżnień. Do najważniejszych należy „Znak Honorowy Sił Zbrojnych RP” nadany w 2004 roku przez ministra obrony narodowej za szczególne osiągnięcia w wykonywaniu zadań służbowych. Stała współpraca okrętów dywizjonu w ramach operacji NATO dowodzi, że są one zaliczane do elity sił przeciwminowych.

Trzon dywizjonu stanowią niszczyciele min (projekt 206FM). Na ich uzbrojenie składają się: trały kontaktowe i niekontaktowe, zestaw artyleryjsko-rakietowy, 2 wyrzutnie rakiet przeciwlotniczych, wyrzutnie celów pozornych oraz opcjonalnie zrzutnie bomb głębinowych. Okręty wyposażone są w stacje hydroakustyczne oraz pojazd podwodny. Rozwijają prędkość 18 węzłów. Natomiast wchodzące w skład dywizjonu trałowce bazowe projektu 207 M (typu „Mamry”) to jednostki małomagnetyczne przeznaczone do poszukiwania i niszczenia min kontaktowych i niekontaktowych postawionych w zagrodach minowych lub pojedynczo. Ograniczenie pola magnetycznego osiągnięto głównie dzięki zastosowaniu w konstrukcji kadłuba i pokładówki laminatu poliestrowo-szklanego. Uzbrojone są w 1 morski zestaw rakietowo-artyleryjski, trały, tory minowe do zabierania wariantowego uzbrojenia: min morskich lub zrzutni grawitacyjnych bomb głębinowych. Okręty posiadają stacje hydrolokacyjne a ich prędkość maksymalna to 14 węzłów.

Historia dywizjonu jest nierozerwalnie związana z początkiem działalności okrętów trałowych w okresie międzywojennym, kiedy to utworzono Dywizjon Minowców. Okręty tej jednostki walczyły w 1939 roku o polskie wybrzeże, a z dniem kapitulacji zostały zatopione przez własne załogi. Niemcy podnieśli okręty, wyremontowali i wcielili je do Kriegsmarine. Z końcem wojny zostały odzyskane przez Polską Misję Morską i powróciły do kraju w 1946 roku, tworząc wraz z dziewięcioma innymi okrętami Flotyllę Trałowców Marynarki Wojennej. Była to jednostka, z której wywodzi się dzisiejszy 13. Dywizjon Trałowców. W dniu 5 kwietnia 1946 roku na okrętach dywizjonu pierwszy raz podniesiono polską banderę. Dla okrętów i jednostki był to najistotniejszy moment w historii i dlatego właśnie ten dzień stał się i jest do chwili obecnej Świętem 13. Dywizjonu Trałowców.

Powrót



JEDNOSTKI MW W ROKU JUBILEUSZU